جوع را بر حضرت مسيح ، و قبول « اسلام » كرد ؛ به اين درجه نمىرسند مگر مجذوبين و مكاشفين از اولياء اللّه كه مستغرق مشاهدهء حقّ تعالى شده‌اند ، و بالمرّه از عادات نفسانيّه و لذّات طبيعيّه منقطع شده‌اند ، و از عالم غيب غذاى روحانى از حقّ تعالى به ايشان مىرسد ؛ چنان‌كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله مىفرمايد : ابيت عند ربّى ، يطعمني و يسقين ؛ يعنى شب به روز آوردم نزد پروردگار ، طعام داد و سيراب كرد مرا . و ليكن حدّ اقتصاد و ميانه‌روى در جوع و قلّت اكل آنست كه شبانه روزى يك‌دفعه غذا خورد و قبل از سير شدن دست از طعام بكشد ؛ چنان‌كه دأب حضرت رسول ( ص ) بوده كه اگر صبح طعام تناول مىفرموده ديگر شب ميل طعام نمىكرده ، و اگر شب مىخورده روز ميل نمىفرموده ؛ و اين مرتبه از جوع و قلّت اكل ممدوح و محمود است ؛ زيرا كه باز نمىدارد عبد را از ذكر حقّ تعالى . و هرگاه جوع مانع و شاغل شود از ذكر و عبادت ، حرام است مگر آنكه منظور شكستن شهوت باشد كه غلبه كرده باشد و اگرنه : « خير الامور اوسطها » « 6 » . و با وجود آنكه جوع از افضل اعمال است امّا آفت آن نفاق و ريا و حبّ جاه است ؛ زيرا كه اگر در خلوت طعام خورد و در جماعت نخورد باعث نفاق و شرك خفي است ، و اگر بشناساند خود را به خلق به قلّت اكل و جوع و عفّت از شهوات ، ترك كرده است آفت سهلى را و واقع شده در آفت صعبى كه حبّ جاه و عزّت است ؛ و كسى كه فرار كند از آفت شهوت به جوع ، و واقع شود در آفت شرك خفي و حبّ جاه و ريا ، مثل كسى است كه فرار كند از عقرب و واقع شود در دهان مار . و حضرت جعفر بن محمّد الصّادق ( ص ) مىفرمايد كه هرگاه شهوتى پيش آيد مرا نظر مىكنم بسوى نفس خود ، اگر اظهار كرد خواهش خود را ، به او مىدهم خواهش او را ، و اگر مخفى

--> ( 6 ) - بهترين كارها حدّ ميانهء آنهاست .